شیطان بود و چه شیطانی!!! امت اسلام ده قرن گرفتار او بود و رشته ی این بلا و گرفتاری تا امروز نیز امتداد یافته است. با وجود آشکار بودن کفر و انحراف وی، همواره برخی از کج فکران و کج اندیشان، خود را از هواداران و ستایندگان و معتقدان به عقاید فاسد وی شمرده اند، «نوریان مر نوریان را جاذب اند.»

مورخان در اصل و شهر وی اختلاف نموده اند. برخی گفته اند: «وی از اهل نیشابور، در خطه ی خراسان بود. مرو و طالقان و ری نیز گفته اند.

مورخان و محدثان از وی گفتگو نموده و وی را از جمله دروغگویان جعال و حیله گران شعبده باز به شمار آورده اند. وی صوفی می نمود و مدعی دانستن همه ی علوم بود ـ حال آن که هیچ علمی نمی دانست ـ و به رنگ های مختلف در می آمد، یعنی نزد شیعه تشیع می نمود و نزد اهل تسنن و جماعت سنی بودن. از ناحیه ی مقدسه ی حضرت ولی عصر (عج) توقیعی در لعن و بیزاری از وی صادر گردید.

با این وصف تعجبی نیست که بر برخی از افراد شیعه امر مشتبه گردد. آن ها در مدح وی مبالغه نمودند و از زشتکاری ها و انحرافات وی و از آن چه در ذم او وارد گردیده و توقیعاتی که در لعن و برائتِ از وی صادر شده، غفلت ورزیدند.

از جمله انحرافات وی آن که: او به حلول معتقد بود، یعنی مدعی بود که خدای تعالی در او حلول نموده است! بر همین مبنا ادعای الوهیت و ربوبیت می نمود!

یک بار به شهر قم رفته ادعا نمود که فرستاده ی حضرت مهدی(عج) و و کیل آن بزرگوار است ولی مردم وی را با خواری و سبکی راندند.

وی عاقبت به طرز فجیعی به دست مقتدر، خلیفه ی عباسی به قتل رسید.